Ook in Groningen hoor je dit soort dingen.
Nedersaksisch fenomeen?
Kind komt te laat op school:
Sprekken wan dicht (spoorhekken, de spoorbomen waren dicht)
Kakettrof ('k had ket eraf- de fietsketting was eraf)

Terug in Twente - na ruim 45 jaar - valt het me weer op hoe vaak woorden worden samengetrokken. Uit mijn jonge jaren herinner ik me een marktkoopman die de tekst "Anders nog iets?" had gereduceerd tot ruwweg anderhalve lettergreep. Ansnà?

Nog heel veel mooier: de samentrekking "Heftan tattat" (Heeft 't aan zijn hart gehad) van Willem Wilmink. Zie de link.

In NRC van vandaag:

Fokke & Sukke
kijken op de kalender

Altijd is er wat
Nou weer dag van de haiku
Nooit een keertje rust

In het boek "The lost Continent" van Bill Bryson las ik dit:
(NB geschreven in 1989)
On Fifth Avenue I went into Trump Tower, a new skyscraper. A guy named Donald Trump, a developer, is slowly taking over New York, building skyscrapers all over town with his name on them, so I went in and had a look around. The building had the most tasteless lobby I had ever seen- all brass and chrome and blotchy red and white marble that looked like the sort of thing you would walk around if you saw it on the sidewalk. Here it was everywhere- on the floors, up the walls, on the ceiling. It was like being inside somebody's stomach after he'd eaten pizza.

Zojuist las ik de laatste bladzijden van 'Voordat het laat wordt' van Kader Abdolah. Het is een magisch boek, waarin een reis naar verre verten, naar vroeger, naar huis wordt beschreven. De schrijver probeert te herwinnen wat hij heeft verloren. Het is een boek over heimwee, verdriet, maar ook hoop. Een van de mooiste zinnen (op blz. 114): Ik bleef lang in die schemering naar de woonkamer kijken. [...] Ik bleef dus in de deuropening staan en keek naar de tijd die overal voorbij was, behalve daar.

Dank Marietje, ik heb zo zitten genieten .. Van de ene verbazing in de andere gevallen en zo'n hond wil ik ook! op Reddit is een forum, kun je nog lekker natafelen (lovers/haters) Mooi als afsluiting van iets bijzonders en hopend op een vervolg ..

NanU (23-9-2024 13:52:34), dank voor de tip, inderdaad een geweldige serie!

Deze zomer heb ik genoten van de Waddenthrillers van Mathijs Deen. De schrijver weet een (soms niet eens zo heel) spannend verhaal te combineren met sfeervolle beschrijvingen van de zee en de eilanden en treffende karakterschetsen van de personages.

I.p.v. de leestafel 8 uur lang voor de kijkbuis genieten van de serie Kaos op Netflix, ge-wel-dig! Droog verteld door Prometheus .. echt een aanrader!

Betrekkelijke voornaamwoorden dan maar.

Zoals bijna altijd loopt Limburg hier eeuwen voor op de rest van het land. Vaak hoor ik "wat" in een zin waar je "dat" of "die" zou verwachten, zoals in det maedje waat dao luiptj - het meisje dat daar loopt, of zoals dat inmiddels in de Randstad schijnt te heten: de meisje die daar loopt.

Dat regionale wa(a)t wordt overigens ook ingezet bij woorden die mannelijk of vrouwelijk zijn. Een constructie als de man wat daar woont is niet ongebruikelijk, al krijg ik er als niet-native nog regelmatig jeuk van aan mijn van oorsprong Twentse talenknobbel.

De link zonder slot heb ik verwijderd, gezien onze gevoelige auteursrechtelijke relatie met de Volkskrant

De gewraakte zin behoeft naar mijn bescheiden mening geen correctie. De zin wil alleen de mogelijkheid opperen dat b.v. het "die"-woordje dat wij als betrekkelijk voornaamwoord gebruiken best, efficiënt zelfs, voor alle voornaamwoorden zou kunnen gaan dienen, of ze nu betrekkelijk, bezittelijk, aanwijzend, persoonlijk, onbepaald, bepaald zijn. Ook als lidwoord . Personen/zaken. Die meisje, die..... Die zin, die...

Boeiend en interessant artikel; alleen is bij ; 'die meisje' geen sprake van een betrekkelijk, maar van een aanwijzend voornaamwoord.
Betrekkelijk is het in de zin: 'het meisje, die ....'
(Sorry, maar ik ben enigszins een taalpurist ;-) )

Die meisje…is het even wennen?
Zaterdag 24-08 las ik het artikel “Naamval eruit, lidwoord erin’ in de Volkskrant. Daarin wordt uitgelegd dat de taal een veranderend iets is, omdat we met elkaar de taal spreken. En nieuwe Nederlanders gebruiken (ook) onze taal.
Emeritus hoogleraar historische taalkunde Nicoline van der Sijs, zegt in dat artikel dat taal groeit en niet slijt. Zij kant zich tegen taalpurisme. Het heeft een behoudende kant die anderen uitsluit: de mensen die onze taal leren en gaan spreken.
Uit onderzoek blijkt dat migranten moeite hebben met - onder andere - het traditionele gebruik van het betrekkelijk voornaamwoord. Die, dat, wie,… Zeker als er in het land van hun origine er maar één betrekkelijk voornaamwoord bestaat; ‘die’. Zij nemen dat gebruik mee en hebben het over ‘die meisje’. Van der Sijs zegt verder dat (jonge) mensen die ook dat éne betrekkelijk voornaamwoord gebruiken prima aanvoelen welke kant veranderingen in de taal opgaan.
Is het misschien dus alleen maar even wennen aan: ‘die meisje’? Taal is immers ook een betrekkelijk iets. Elkaar verstaan overstijgt zelfs de gesproken taal.
Ik hoop dat u geen betaalslot tegen komt en het artikel waar nog veel meer boeiende weetjes in staan mag lezen.

Een boek dat alvast twee van mijn hobby's combineert: puzzelen en lezen. Net begonnen, ik ben benieuwd.

Nee Henk
In deze videoversie zie ik geen plothole, want Marcel beweert, dat hij het pak een paar dagen eerder heeft weggegevan aan een zwerver: 24:00-27:00

Ik zie nu pas jouw bericht Nan.
Die site had ik ook al bezocht, ben het met de opmerking eens.
In de film wordt het dus ook niet opgehelderd.
Heb ook een berichtje achtergelaten, maar dat is nog niet geplaatst.

Heb je het boek gelezen Dan?

HenkB, zie deze link

Leuk, zou het graag kijken (Rowan Atkinson) en je bent niet alleen, lees de opmerking onderaan het artikel ..

Zojuist het boek: "Maigret sets a Trap" (Maigret zet een Val) uitgelezen.
Heeft iemand dit boek ook gelezen?
Hoe zat dat nu precies met die afgerukte knoop waar later niets meer over wordt gezegd, terwijl het hele plot om die knoop draait.
Heb ik iets gemist ergens?

Fijne rubriek en daarom deel ik dit boek.Carolina Kingsolver schreef Demon Copperhead. Het geweldige verhaal van joch wat deugd en je hart verwarmd.
Tot mijn grote plezier staat het in de top 24 van de Volkskrant, en durf ik mijn plezier te delen.

Vandaag zal ik de laatste bladzijden lezen van een boek dat me heeft aangegrepen. Het is een hartverscheurend verhaal over de liefde tussen een jonge vrouw en een oudere man. Hun ontmoeting lijkt een gelukstreffer, maar blijkt noodlottig. Ze doen er alles aan om elkaar vast te houden, maar ze verliezen zichzelf en uiteindelijk ook elkaar. Tegelijkertijd valt het land waarin ze wonen en zich ondanks alle belemmeringen thuis voelen - de DDR - uit elkaar.

De titel van het boek is al even goed gekozen als de parallel tussen de fictieve en de werkelijke geschiedenis: Kairos. In de Griekse mythologie is Kairos of Caerus de personificatie van de gelegenheid, het juiste moment. De auteur, Jenny Erpenbeck, en de vertaler, Michael Hofmann, kregen voor dit fantastische werk de Booker Prize van dit jaar.

Onze leestafel(s) vol kranten en boeken? Kranten en boeken die betekenis en diepgang geven aan begrippen als ‘lef’, ‘hoop’ en ‘trots’? Hou ze dan betaalbaar voor iedereen en verhoog de BTW niet met 12%! Teken ook de petitie:
21%BTW, een waardeloos idee !
Stand vanmorgen om 9.02 uur: 142.117 ondertekenaars
Stand nu: 143.614

En soms vind je al snuffelend op het internet een afspraak en een amandel. En dat naar aanleiding van het het taalgrapje van Henk onderaan de inleiding Albionogram 27. Komt ie:
Een filippine is een amandel met twee pitten. En het was een spel. Wie bij het eten zo'n amandel vond en die deelde met een buur was de stilzwijgende afspraak dat ze elkaar bij de eerstvolgende ontmoeting met de groet "bonjour filippine" zouden aanspreken. Wie dat als eerste deed was de winnaar en kon van de ander een klein geschenk verwachten. De afspraak kon ook zijn dat de twee elkaar zouden schrijven op een bepaalde datum. De afspraak zelf wordt ook filippine genoemd.
Het woord filippine of filippien zou via het Franse philippine afkomstig zijn van het Duitse Philippchen, een verbastering van Viel-Liebchen. Franz Grillparzer schreef hierover het gedicht Die Viel-Liebchen (Philippchen) der Doppel-Mandel.
De eerste filippinepuzzel verscheen op 31 maart 1934 in de Sunday Times en werd bedacht door de Amerikaanse Elizabeth Kingsley.
En dit wisten we al: In een filippinepuzzel zijn sommige vakjes voorzien van een getal; daarbij geldt de regel dat in vakjes met hetzelfde getal dezelfde letter (de dubbele pit) komt te staan.